نوامبر ۲۶,۲۰۲۵
هدف اصلی پلیسهگیری، دستیابی به ... است. سطح صاف، ایمن و با کیفیت بالاو اطمینان حاصل میشود که قطعات تلرانسهای ابعادی دقیقی را رعایت میکنند و در مونتاژها به درستی عمل میکنند.
بدون پلیسهگیری، یک قطعه - حتی قطعهای که با تلرانسهای کامل برش داده شده باشد - میتواند معیوب و خطرناک تلقی شود. در اینجا نحوهی پلیسهگیری و بهبود این دو حوزهی حیاتی، با در نظر گرفتن استانداردهای مهندسی مربوط به تولید دقیق، آورده شده است.
دستگاههای پلیسهگیر از تکنیکهای مختلفی برای از بین بردن پلیسهها استفاده میکنند، که عمدتاً از طریق سایش یا برشمکانیزم خاص به نوع دستگاه بستگی دارد:
سایش مکانیکی: این رایجترین روش است که در آن از ابزارهای ساینده چرخشی یا متحرک برای ساییدن، سنباده زدن یا خراشیدن پلیسهها از لبهها و سطوح قطعه استفاده میشود.
سر تسمهها: از تسمههای سایندهی پیوسته که از روی قطعه کار عبور میکنند، استفاده کنید، این تسمهها برای از بین بردن پلیسهها از لبهها و کنارهها مؤثر هستند.
سر برس/دیسک: از برسهای چرخان (اغلب با رشتههای ساینده) یا دیسکهای ساینده برای از بین بردن پلیسهها و لبههای تیز گرد استفاده کنید. آنها اغلب برای پرداخت کلی سطح و لبه استفاده میشوند.
پرداخت جرمی (غلتاندن/ویبره زدن): این ماشینها حجم زیادی را پردازش میکنند دستهای از قطعات کوچک یا متوسط.
پلیسهگیری ارتعاشی: قطعات و مواد ساینده (سرامیک، پلاستیک و غیره) در محفظهای قرار میگیرند که سپس میلرزد. این باعث میشود که مواد ساینده به قطعات مالیده شوند و برآمدگیها و لبهها را صاف کنند.
غلت زدن: مواد ساینده و قطعات در یک بشکه یا کاسه چرخان با هم مخلوط میشوند و از اصطکاک برای حذف پلیسه و صیقل دادن استفاده میشود.
روشهای تخصصی:
پلیسهگیری الکتروشیمیایی (ECD): از محلول الکترولیت و جریان الکتریکی برای حل کردن پلیسهها استفاده میکند، برای مناطق صعبالعبور یا هندسههای پیچیده ایدهآل است و به فلز اطراف آسیب نمیرساند.
پلیسهگیری حرارتی (TEM): از یک فرآیند احتراق در یک محفظه بسته برای تولید یک موج حرارتی بسیار داغ و کوتاه مدت استفاده میکند که به طور همزمان برادههای روی تمام سطوح را تبخیر میکند.
راهکارهای پلیسهگیری از ابزارهای دستی تا سیستمهای کاملاً خودکار متغیر است: